Macierzanka piaskowa – Thymus serpyllum L.

Informacje ogólne

Charakterystyka

Macierzanka piaskowa tworzy darnie, czyli zwarte 10—40 cm okrywy. Roślina ta należy do rodziny jasnotowatych (Lamiaceae) i jest rośliną wieloletnią. Ulubione miejsca, w których ma się dobrze to te nasłonecznione, piaszczyste lub piaszczysto-gliniaste, znajdziemy ją na przydrożach, w borach sosnowych, w lasach brzozowych, a także na skarpach. I oczywiście często można ją spotkać w ogrodach, bo lubimy kobierce, które może tworzyć.

Łodyga jest płożąca się lub podnosząca, kanciasta i owłosiona, u nasady mogą być zdrewniałe. Mogą się one zakorzeniać, co sprawia, że mogą tworzyć wspomniane darnie. Liście są drobne, ułożone na krzyżlegle, czyli parami naprzeciw siebie. Liście skórzaste o eliptycznym, nieco wydłużonym kształcie, wyrastają na krótkich ogonkach. Kwiaty jak to bywa u jasnotowatych wargowe, tworzą na szczycie pędu kwiatostan w kształcie główki, każda z nich będzie liczyła sobie od 3 do 6 kwiatów. Korona w kolorze różowofioletowym, dwuwargowa, przy czym widać, że górna to warga jest 2-ząbkowa, a dolna 3-ząbkowa.

Pasące się trzmielce

Moje pierwsze skojarzenia, kiedy myślę o macierzance piaskowej, to widok pasących się trzmielców czarnych. To największe trzmielce, samice osiągają wielkość nawet 2,5 cm, a tyle centymetrów czarnej puchatości robi już spore wrażenie. Zagonik pod lasem z płachetkiem macierzanki piaskowej trzmiele różnych gatunków odwiedzają z upodobaniem, ale dlaczego akurat trzmielce czarne utkwiły mi w pamięci? Mam wrażenie, że ze względu na ich gabaryty trzmielcom czasem nie chce się latać, a że macierzanka jest niską roślinką, to wolą podejść do kolejnej kępki kwiatów, niż do niej podlecieć. Dlatego pośród macierzanki widzę właśnie często trzmielce, niczym krowy na pastwisku wędrujące od jednej kępki trawy do drugiej.

Macierzanka piaskowa, jakie pszczoły ją odwiedzają?

Pszczoły samotne przylatujące po pyłek: Halictus subauratus (smuklik złotawy)

Literatura:

1. Sulborska A., Rośliny Pożytkowe, Wydawnictwo Bee&Honey.
2. Westrich P., Wildbienen Deutschlands, Stutgart 2018.