Koniczyna białoróżowa – Trifolium hybridum

Informacje ogólne

Charakterystyka

Koniczyna białoróżowa, zwana również koniczyną szwedzką, jest byliną (bywa też rośliną dwuletnią) należącą do rodziny bobowatych (Fabaceae). Mówiło się (sławny Linneusz tak twierdził), że jest mieszańcem koniczyny łąkowej i koniczyny białej, jednak dziś jest traktowany jako odrębny gatunek. Siedliska, które preferuje to wilgotne i mokre łąki, spotykana też na brzegach wód, przydrożach i pastwiskach.

Ten rok był dla niej bardzo korzystny ze względu na dużą ilość opadów. Nasiona w baku nasion poczuły, że to ich czas i ruszyły jak szalone. Roślina ta nawet dobrze znosi chwilowe zalewane.

Korzeń krótki, rozgałęziony, dlatego gorzej znosi suszę niż koniczyna łąkowa, ale dobrze znosi mrozy. Pędy bardzo liczne wzniesione lub podnoszące się, dorastające do 50 cm. Łodyga jest naga i dęta. Liście trójlistkowe, w kształcie są szerokojajowate, a brzegi drobnoząbkowane. Liście wyrastają na długich ogonkach.

Kwiaty motylkowe zebrane w główki liczące do 80 sztuk. Kwiatostany o średnicy do 2 cm są początkowo białe, potem różowiejące. Gdy przekwitają nabierają brunatnego koloru.

Jest cenną rośliną pastewną, która dobrze znosi zgryzanie i udeptywanie. Często razem z koniczyną łąkową jest wysiewana jak płodozmian, aby wiązała azot z atmosfery, czyli poprawiała żyzność gleby. Koniczyna białoróżowa ma mniejsze wymagania glebowe niż k. łąkowa.

Alicji dziękuję za oznaczenie gatunku motyla.

Literatura:

1. Lipiński M., Pożytki pszczele. Zapylanie i miododajność roślin, Warszawa 2010.
2. Sulborska A., Rośliny Pożytkowe, Wydawnictwo Bee&Honey.
3. Szwedler I., Nawara Z., Rośliny. Spotkania z przyrodą, Warszawa 2021.